77«خدايا! بر من بريدن از همه و پيوستن به خود را عطا كن. و ديدههاى دلمان را به نور توجهشان به سوى خود روشن گردان تا ديدههاى دل پردههاى نور را پاره كند و به مخزن اصلى بزرگى و عظمت برسد.»
دردمندى اوليا و عارفان، همه از سر هجران و شوق ديدار بوده است.
ميقات، گاهِ ديدار يار است، ميقات، زمان زيارت دوست مىباشد و حاجى در ميقات قصد مواجهۀ رودررو با خداى عظيم دارد. امام سجاد عليه السلام فرمود:
«فَحِينَ دَخَلْتَ الْمِيقَاتَ، نَوَيْتَ أَنَّكَ بِنِيَّةِ الزِّيَارَةِ؟ قَالَ: لاَ» ؛ 1«وقتى وارد ميقات شدى نيت كردى كه بر نيت زيارت باشى؟ گفت: نه.»
ميقات براى راههاى مختلف، متفاوت است. براى اهل مدينه، مسجد شجره (ذو الحليفه)، براى اهل عراق و نجد، وادى عقيق، براى اهل طائف، قرن المنازل، براى اهالى يمن، يلملم و براى شاميان، جحفه، ميقات مىباشد.
اما نزديكترين افراد به حرم خدا، ساكنين و مقيمين مكهاند، براى آنها نزديكترين ميقات يعنى تنعيم قرار دارد. ساكنان مكه، همسايگان كعبه و حرم خدا هستند. همسايگان بيت اللّٰه نزديكترين افراد به خانۀ خدا هستند، لذا بايد در نزديكترين ميقاتها احرام ببندند. خداوند براى آنان با اسم «الاول» تجلى كرده است. 2 اين تجلى جز براى اهل حرم نباشد و ساكنان حرم به حكم اوّليّت، بر ديگران برترى دارند، لذا اولين و نزديكترين ميقاتها، احرام گاه آنهاست.
احرام، اولين محل سلوك و ميقات، نخستين منزلگاه سالكين است، ميقات، آغازين مرز حضور است، حاجى با ميقات به سرزمين عهد و پيمان و