67لذت حلال را، به قدر ضرورت، آن هم نه براى تحصيل لذت، بلكه براى انجام تكليف الهى استفاده كند. 1امام سجاد عليه السلام در حديث شبلى به اين حقيقت اشاره مىفرمايد:
«فَحِينَ أَحْرَمْتَ نَوَيْتَ أَنَّكَ حَرَّمْتَ عَلَى نَفْسِكَ كُلَّ مُحَرَّمٍ حَرَّمَهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ؟ قَالَ لاَ»؛ 2«پرسيد وقتى احرام بستى نيت كردى كه همۀ محرمات خدا را بر خود حرام سازى؟ گفت: نه.»
انسان در عالم الست عهد و پيمان عبوديت با خدا بسته است. خدا با انسان پيمان محبت بسته است، خدا بر پيمانش ثابت است، اما اكثر انسانها عهد خود با خداى خويش شكستهاند و اگر به عهد خود بازگردند، باز عهد خود مىشكنند. عهدى كه انسان با او بسته است، بندگى، انقياد، توكل و نگه داشتن حرمت اوست. روا نيست انسان عهد الست بشكند و مخالفت او كند. لطيفۀ احرام، نفى معصيت و بازگشت به پيمان عالم الست است.
د: حرمت كعبه
كعبه، حرمت و احترام ويژهاى دارد، خداى سبحان به احترام حرمت كعبه محدودۀ آن را حرم و انسانهايى كه قصد ورود به آن را دارند، مُحرم اعلام كرد. پس هم حرمت مكه و هم تحريم احرام به لحاظ حرمت بيت اللّٰه است.