86دليل اينكه نام حائر تا آن روزگار، ويژگى عَلَم و نشانه بودن را براى قبر امام حسين(ع) به طور قطع و يقين پيدا نكرده، بلكه اين خصوصيت را تقريباً بعد از ربع اوّل قرن دوم هجرى به دست آورده، گزارشى است كه به حسين، نوه دخترى ابوحمزه ثمالى مربوط مىشود. او حركت پيادۀ خود از كوفه، به قصد زيارت امام حسين(ع) را گزارش كرده و طىّ آن چندين بار، به ذكر حائر و باب حائر به گونهاى طبيعى و مأنوس پرداخته است.
تاريخ نقل اين روايت - به موجب شواهد و قرائن - به بعد از ربع اوّل قرن دوّم هجرى؛ يعنى قبل از برچيده شدن دولت بنىاميه در سال 132 هجرى، باز مىگردد. بنابراين، سابقۀ پيدايش نام حائر و حير - همانگونه كه ملاحظه شد - به پيش از آغاز قرن دوّم نمىرسد، بلكه چه بسا از دستاوردهاى ربع اوّل اين قرن و بعد از شهادت امام باقر(ع)، در سال 114ه باشد؛ زيرا اخبار و احاديث وارده تا اين تاريخ، از نام حائر وحير خالىاند. همچنين قبر مطهر امام حسين(ع)، با نام «حائر» معرفى نشده، مگر بعد از ساختن گنبد و سقف بر روى آن؛ و سپس محصور شدن اين ساختمان با ديوار بيرونى كه از همۀ اطراف، با ساختمان فاصله دارد و به شكل قلعه و دژ، درآمده است.
گويا منظور از ساختن ديوار خارجى، ظاهراً و در نگاه اوّل، محافظت و نگهدارى از ساختمان ميانى، در برابر حوادث و اتفاقات بيرونى و به ويژه هنگام شب بوده است، به گونهاى كه هيچ كس نتواند در آن آمد و شد داشته باشد، مگر از در اصلى آن و با گذشتن از حدّ فاصل ديوار تا حرم و بدينگونه، مراقبت از كسى كه داخل روضۀ مقدسه شده، يا از آن خارج مىگرديد، در شرايط سخت و حساس حاكميت ستمگرانه بنىاميّه، آسانتر صورت مىگرفت.