76ازواقعه عاشورا، تمام توسعههاى بعدى به منظور تأييد حرمت و قداست حائر كه روايات بدان اشاره دارند، مراعات شده است.
اين تحليل، آشكارا بر اين حقيقت دلالت مىكند كه هيچ رابطهاى ميان واژه «حائر» در اينجا و ميان مفهوم جغرافيايى آن، كه زمين پست و پايين مىباشد و برابر تعريف لغتشناسان، آب در آن سرگردان مىشود و به دور خود مىچرخد، وجود ندارد. علاوه بر اين، رواياتى از امامان معصوم(عليهم السلام) راجع به حائر وارد شده كه از آن، به الفاظ مختلفى تعبير فرمودهاند؛ الفاظى كه بر هر چيزى، جز مدلول جغرافيايى حائر دلالت مىكند؛ مثلاً ملاحظه مىشود كه اين روايات، گاهى از محلّ با عبارت «نزد قبر» و زمانى با عبارت «زير گنبد» و بار ديگر به «بوستان درخشان» تعبير كردهاند؛ چنانكه در روايتى از امام صادق(ع) مىخوانيم «قبر امام حسين(ع)، بيست ذراع در بيست ذراع، بوستانى از بوستانهاى بهشت است...».
گاهى نيز از اين محل، به «مشهد شريف» تعبير كردهاند؛ همانگونه كه «حرم امام حسين(ع)» نيز گفته شده و منظور از آن، داخل روضه و اطراف قبر مطهر مىباشد و با حرم، به مفهومى كه قبلاً از نظر گذشت، تفاوت دارد. بالاخره از حائر، تعابير گوناگون ديگرى هم شده است. 1آرى، ورود تعابير مختلف و تا اين اندازه زياد، جهت دلالت بريك محلّ با عنوان حائر، گوياى اين حقيقت است كه حائرخود، مدلول و مفهومى جز آنها ندارد و اين واژه، از لحاظ دلالت و معنى، يكى از همان تعابير لفظى و گوناگون به شمار مىرود.
خلاصه اينكه، دستاورد ما از بررسى اخبار و روايات در اين خصوص، اين است كه حائر، نام يك ساختمان است؛ همان ساختمانى كه براى نخستين بار بعد از واقعه