75منطقه كوچكى در اطراف قبر مطهر است، گرديدند. با اين حساب، تمام اين منطقهها به نام حرم، نامگذارى شدند؛ هر چند در فضيلت، متفاوت مىباشند.
شيخ و كلينى در همين خصوص از امام صادق(ع) روايت كردهاند كه فرمود:
هرگاه رهسپار زيارت امام حسين(ع) شدى، درساحل فرات غسل زيارت مىكنى و پيراهن پاك و نظيف خود را مىپوشى. سپس پابرهنه، حركت مىكنى؛ چه اينكه تو، در حرمى از حرمهاى خداى متعال وحرم پيامبر خدا(ص) هستى... 1با اين همه، علت محدود كردن حائر به يك دايره كوچك، در ميان آن منطقۀ وسيع و گسترده و علىرغم برخوردارى از چنين جايگاه مهّم و باعظمت دينى، چيست؟ چه اينكه حائر، بر اساس مفادّ روايات وارده، محدود و منحصر به دايرۀ كوچكى است كه تمام آن، ظاهراً از محدودۀ اوّلين ساختمانى كه بر روى قبر امام حسين(ع)، بعد از شهادتش ساخته و علىرغم بازسازى و توسعه تدريجى، تا زمان امام صادق(ع) پابرجا بوده، فراتر نمىرود؛ روزگارى كه روايات فراوان و ازطرق گوناگون، در تعيين مساحت حائر مقدس به بيست ذراع در بيست ذراع، يا بيست و پنج ذراع در بيست و پنج ذراع، از آن حضرت نقل شده است.
تعيين حدود قبر شريف امام حسين(ع) كه روايات از آن گفتوگو مىكنند، به موجب تحليل تاريخى، محدوده ساختمانى است كه در آن روزگار، قبر امام حسين(ع) و اطراف آن را شامل مىشده است وگرنه، عقلانى نخواهد بود كه روايات، بر اساس يك خط فرضى موهوم، حدود حائر را تعيين كنند كه گاهى و به جهتى يا يا به جهاتى، بر محدودۀ ساختمان منطبق بوده و زمانى و از زاويۀ ديگر، بر آن انطباق نداشته است. از همينرو، گاهى داخل ساختمان و زمانى، بيرون از آن قرار مىگرفته است؛ چنانكه به هيچ وجه نمىتوان گفت در پىريزى بناى اوّليه، بعد