158به اين ترتيب، شيعيان در حال اقامۀ نماز به واسطه رواياتى كه از امامان معصوم(عليهم السلام)، رسيده است به پاكى و طهارت محلّ سجده و جايى كه پيشانى برآن ساييده مى‌شود، قائلند و به همين جهت، سجده كردن برگوشه‌هاى عبا را كه معمولاً به زمين كشيده مى‌شود و احتمال ناپاكى آن وجود دارد، درست نمى‌دانند. ديگرانى كه قائل به پاكى و طهارت محلّ ايستادن نمازگزار مى‌باشند، پا نهادن برگوشه‌هاى عبا در حال نماز را دقيقاً به همان دليل پيش گفته، جايز نمى‌شمارند. لذا شيعيان، يك قطعه خاك پاك و پاكيزه را جهت سجده كردن خويش برمى‌گزينند تا

اوّلاً. محلّ سجده ايشان، پاك و طاهر باشد.

ثانياً. سجده آنان برچيزى كه سجده كردن برآن جايز است و در مفهوم زمين مى‌گنجد و از نظر شريعت و لغت وعرف و عادت، زمين برآن دلالت مى‌كند صورت گيرد.

ما درصدديم كه اگر نيازى به روشن ساختن ذهن ديگران و ردّ اعتراض‌هاى گزافه‌گويان نباشد، از طرح اين مسائل، كريمانه چشم‌پوشى كنيم. زيرا محقق آگاه، قطعاً غافل از اين نيست كه مذهب و آيين شيعيان صد در صد منشأ و سرچشمه عربى دارد و مواليان از مردم فارس و ديگران كه از درك و فهم دلالت‌هاى الفاظ و مفاهيم شرعى آنها، ناتوان بوده‌اند، دخالتى در آن نداشته‌اند. اين نكته، روشن است كه شيعيان، دين خود را از امامان معصوم(عليهم السلام) گرفته‌اند و امامان معصوم(عليهم السلام)، فرزندان همان كسى هستند كه به فرموده خودش، فصيح‌ترين گويندگان حرف «ضاد» است و فهم و درك امامان معصوم(عليهم السلام)، نسبت به شريعت و احكام، غير از فهم و درك ديگران، حتى غير از فهم و درك عرب زبان‌ها، نسبت به آن مى‌باشد؛ زيرا امامان معصوم(عليهم السلام):

اوّلاً، خود از نژاد عرب هستند.