157كه مصداق زمين است؛ مانند چوبها، برگها و ليف خرما 1 سجده مىكنند، بدون اينكه تفاوتى، ميان آنها قائل باشند.
تا اينجا نيز در كاركرد شيعه، مطلبى كه موجب توبيخ و شماتت آنان گردد، ديده نمىشود، جز اينكه شيعيان با ديگران در مفهوم «زمين»، اختلاف نظر دارند 2؛ ديگران، سجده كردن بر هر چيزى را جايز مىدانند، درحالى كه شيعيان، سجده كردن بر فرشها، پارچهها، لباسها، مواد معدنى از قبيل آهن و مس و طلا و نقره، و نيز سنگها 3، مثل مرمر و گرانيت و همچنين خاك پخته شده با آتش (آجر) و محصولات كشاورزى و ميوهها و خوردنىهاى آدمى، مانند حبوبات وگوشتها و بالاخره سجده كردن برچركها و امثال آن را، روا نمىشمارند، چه اينكه واژه زمين در عرف مردم و در فرهنگ لغت، بر آنها اطلاق نمىشود. اكنون قضاوت كنيد كه كدام فرقه - شيعه يا سنى - ، به حقيقت و واقعيت نزديكتر است؟!
دو - اختلاف نظر شيعه و اهل سنّت در پاكى زمين و سجدهگاه
دومين اختلاف نظر شيعه و اهل سنّت، درباره سجدهگاه يا محلّ سجده است. ديدگاه شيعه در اين خصوص اين است كه محلّ سجدۀ انسان نمازگزار، بايد پاك و پاكيزه باشد و در حديث شريف «جُعِلَتْ لِىَ ألأَرْضُ مَسْجِداً و طهوراً»؛ «زمين براى من، سجدگاه و پاككننده، قرار داده شده است.» از يك سو، واژه «مسجد» و از جانب ديگر، واژه «طهور» به عنوان صفت زمين بر اين مدّعا دلالت دارد. حال آنكه ديگران، پاكى محلّ ايستادن نمازگزار را لازم مىشمارند؛ امّا با كدامين قرينه و شاهد؟