104مىآمدند و ساختمان و سقف و گنبد و مسجد 1 هم داشته و در نزديكى آن، درخت سدر بلندى بوده است؛ همان درخت سدرى كه هارون الرشيد، در پايان عمر خود به سال 193 هجرى و بعد از اينكه قبر مطهّر را ويران كرد و محلّ آن را شخم زد تا روضه منوره امام حسين(ع) را از بين ببرد وكسى از محلّ قبر آن حضرت آگاه نگردد، آن را قطع نمود.
حائر، همانگونه كه از اخبار و احاديث پيداست، نظام تعريف شدهاى داشته و مجموعهاى از مديران و خدمتكاران در آن خدمت مىكردهاند و هيچكس، بدون اجازه آنان داخل حائر نمىشده و همگى در نهايت پاكيزگى و عطرآگين و با لباسهاى يكدست و سفيدرنگ، به خدمت مشغول بودهاند و چنان بوده كه زائران، از راههاى نزديك و دور، به زيارت قبر امام حسين(ع)، مىشتافتند. بعضى از آنها، چنانكه از روايت قبلى فهميده مىشود، به خاطر ترس و دلهره از نگهبانان مسلّح بنىاميه، راه خود را پياده و خصوصاً در شبهاى جمعه مىپيمودند. چون در اطراف كربلا نگهبانانى گماشته بودند تا مانع ورود زائران شوند و كسانى را كه به چنگ آورند، تا سرحدّ مرگ، مجازات نمايند. 2زائران دور از چشم آنها، در غاضريّه كه نزديك كربلا بود، فرود مىآمدند و مخفى مىشدند. امامان معصوم(عليهم السلام) و خصوصاً امام صادق(ع)، شيعيان خود را تشويق مىكردند كه زيارت حائر مقدس را رها نكنند و به آنان دستور مىدادند در نينوا يا غاضريّه توقف نمايند. روايت ابوحمزه ثمالى از امام صادق(ع)، بر اين مطلب دلالت دارد كه آن حضرت فرمود: