53پس بيانِ قرآن نسبت به فسق و گناه برخى از صحابه، چه حكمى دارد؟
آيا برترى دادن خلفاى ثلاثه بر اهلبيت پيامبر صلى الله عليه و آله كه به صراحت از هر گونه عيب و پليدى پاك مىباشند، غلوّ نيست؟ آيا توجه به افكار ابن تيميّه و محمد بن عبدالوهاب و كنار گذاشتن افكار ديگران بلكه تكفير مخالفان، غلوّ نيست؟ چرا كسانى كه افكار و برداشت محمد بن عبدالوهاب را با دليل و حجّت نمىپذيرند، تكفير مىكنيد؟ آيا غلوّ دربارۀ يك شخصيت، جز اين است؟!
اگر غلوّ دربارۀ شخصى را موجب شرك مىدانيد، آيا اين سخن درباره خود شما كه محمدبن عبدالوهاب را مصون از لغزش و خطا مىدانيد به گونهاى كه مخالفان او را كافر مىشماريد، صدق نمىكند؟
آيا محمد بن عبدالوهاب درباره خودش غلوّ نكرده كه مىگويد:
«علما و قضات نجد معناى «لا اله الا اللّٰه» را نمىدانند، و ميان دين محمد و دين عمرو بن لحى كه براى مردم عرب مقرر كرده فرق نمىگذارند، در پى كسب علم برآمدم و هر كس مرا مىشناخت بر اين باور بود كه من اهل دانشم... هيچ يك از اساتيدِ من، كمترين آگاهى در اين زمينه نداشتند، هر كدام از علما ادعا كند