50است كه مشخصات فرقۀ غلات را كه در كتاب ملل و نحل شهرستانى آمده، در ذهن خود، به ميليونها شيعۀ امامى منطبق كنند، بىآن كه واقعيتهاى موجود را كه درست ضد آن است در نظر گيرد؟!
افزون بر اين، اگر غلوّ به معناى اين است كه شخصى را از حدّ انسانيت به الوهيت برساند، هيچ فردى از شيعيان چنين اعتقادى را دربارۀ پيامبر و ائمه عليهم السلام ندارند و اگر غلوّ به معناى اعتقاد به دارا بودن اوصاف و امتيازاتى براى امامان است كه ساير انسانها از آن محروم مىباشند، نظير كراماتى كه خداوند به آنان عطا فرموده، مانند: علم غيب، شفاعت، شفادادن مريض و .... اين امور در صورتى به غلو و شرك منتهى مىشود كه به صورت مستقل و ذاتى دانسته شود اما اگر آنها را افاضۀ الهى بدانيم نه تنها شرك و كفر نيست، بلكه عين توحيد است. شخصى از امام صادق عليه السلام پرسيد: شما علم غيب داريد؟ حضرت از او پرسيد: آيا امكان دارد خداوند به مورچهاى علمى بدهد كه از تمام آنچه در دريا وجود دارد، آگاهى يابد؟ عرض كرد:
آرى. فرمود: پس مانعى وجود ندارد كه خداوند علوم را به بندهاى از بندگانش افاضه فرمايد.
بنابراين در قضاوت و داورى، بايد معيارها را مورد دقت و توجه قرار داد.
نكته: در منابع و كتابهاى حديثى و تاريخى وهابيت، مواردى غلوّ وجود دارد كه آن را دربارۀ شيعه عيب مىدانند