62كه اقدام به پرداخت صدقه و نجوا با پيامبر(ص) كار مطلوبى بوده است و گرنه خوددارى از آن سرزنش و توبه نداشت. ¹

اما سرّ عمل كردن على(ع) به آيۀ نجوا در اين است كه آن حضرت اساساً موقعيت ويژه‌اى نزد رسول خدا(ص) داشت كه بنا به آن موقعيت به حضور رسول خدا(ص) رسيده و از خرمن دانش آن حضرت بهره‌ها مى‌گرفت. حضرت خود در اين باره مى‌گويد

«كنت اذا سألت رسول الله اعطانى و اذا سكتّ ابتدأنى» ²

يعنى هرگاه من از رسول خدا(ص) چيزى طلب مى‌كردم به من عطا مى‌فرمود و چون ساكت مى‌شدم، آن حضرت ابتدا به سخن مى‌كرد. بر اساس اين موقعيت، نزول آيۀ نجوا نيز نتوانست فترت و فاصله‌اى در برنامۀ على(ع) با رسول خدا(ص) به وجود آورد و اشتياق على(ع) به ملاقات با رسول خدا(ص) موجب گرديد كه او تنها عمل كننده به آيۀ نجوا گردد.

13- شكوه ايثار

(يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَ يَخٰافُونَ يَوْماً كٰانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيراً * وَ