147تقسيم كرد. آنگاه كه نوبت به بنى قريظه رسيد، آن‌ها نيز مانند دو قبيلۀ پيشين پيمان شكنى كردند وبه حكم قاضى كه خود انتخاب كرده بود، محكوم به اعدام شدند و زمين‌هاى آن‌ها نيز ميان مهاجران تقسيم شد. پيامبرصلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم در اين تقسيم مهاجران را بر انصار مقدم داشت.

علت تقديم مهاجران بر انصار اين بود كه مهاجران از خانه و كاشانۀ خود بيرون رانده شدند و با فقر و تهيدستى در مدينه زندگى مى‌كردند، در حالى كه انصار داراى زمين و مكنت بودند. اين كار بر انصار سنگين آمد و تصور كردند كه پيامبر به خاطر رابطۀ خويشاوندى با مهاجران، آنان را بر انصار مقدم داشته است و لذا آيه براى روشن كردن ديدگاه پيامبر فرود آمد و فرمود: لِلْفُقَرٰاءِ الْمُهٰاجِرِينَ الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيٰارِهِمْ وَ أَمْوٰالِهِمْ يَبْتَغُونَ فَضْلاً مِنَ اللّٰهِ وَ رِضْوٰاناً وَ يَنْصُرُونَ اللّٰهَ وَ رَسُولَهُ أُولٰئِكَ هُمُ الصّٰادِقُونَ .

بنابراين، اين آيه براى روشن كردن اذهان انصار است، نه براى اين كه ثابت كند ميان آنان كمال الفت و