3) مى‌خواهى تو را عطيۀ گران بهايى بدهم؟ مى‌خواهى تو را برگزينم؟» مردم گمان كردند كه مال جزيلى [جزيل: عظيم] از غنايم خيبر به او عطا خواهد فرمود. جعفرگفت: بلى پدرم و مادرم فداى تو باد، پس حضرت، نماز تسبيح را به او تعليم فرمود.» و حضرت صادق(ع) فرمود كه: «صفتش اين است كه آن، چهار ركعت است به دو تشهّد و به دو سلام، و در ركعت اوّل بعد از سورۀ حمد، (Bإِذٰا زُلْزِلَتِ ) مى‌خواند، و در ركعت دوم، سورۀ (Bوَ الْعٰادِيٰاتِ ) ، و در ركعت سوم (Bإِذٰا جٰاءَ نَصْرُ اللّٰهِ ) و در ركعت چهارم (Bقُلْ هُوَ اللّٰهُ أَحَدٌ ) و در هر ركعت بعد از فراغ از قرائت، پانزده مرتبه مى‌گويد: «سبحان الله و الحمد لله و لا اله الا الله و الله اكبر»و در ركوع همين تسبيحات را ده مرتبه مى‌گويد، و چون سر از ركوع برمى‌دارد ده مرتبه، و در سجدۀ اوّل ده مرتبه، و بعد از سر برداشتن ده مرتبه، و در سجدۀ دوم ده مرتبه و بعد از سر برداشتن پيش از آن كه برخيزد ده مرتبه، و در هر چهار ركعت چنين مى‌كند كه مجموع، سيصد مرتبه مى‌شود، و هزار و دويست تسبيح بوده باشد.» و به روايات معتبرۀ ديگر، حضرت رسول6 فرمود كه: «اگر هر روز بكنى بهتر است از براى تو از دنيا و آنچه در او هست، و اگر هر دو روز يكبار بكنى گناهانى كه در ميان دو نماز كرده[اى] آمرزيده شود و اگر در هر جمعه بكنى يا در هر ماهى يك مرتبه يا در سالى يك مرتبه بكنى، هر گناهى كه در ميان آنها كرده[اى] آمرزيده شود». و به روايات معتبرۀ ديگر اگر به قدر كف درياها و به عدد ريگ بيابان و برگ درختان و ستاره‌هاى آسمان،گناه بر تو باشد، [آن را] خدا بيامرزد، و اگر از جنگ گريخته باشى كه بدترين گناهان است خدا تو را بيامرزد. و از اين نحو روايات در فضيلت اين نماز، بسيار وارد شده است.» ادعيه‌اى نيز در نماز يا پس از آن مستحبّ است كه براى تفصيل آن مى‌توان به «مفاتيح الجنان» يا «هديةالزّائرين» مراجعه كرد.

1) . كامل الزّيارات، باب 69، ص 314، حديث هفتم.