1) . الاقبال، ج2، ص 123.

2) . بحارالأنوار، ج 99، ص 162 به نقل از مصباح الزّائر، سيد بن طاووس، ص 197 و 200 و 224 و 293.

3) . علاّمۀ امينى در موسوعۀ الغدير، ج 6، جزء 5، ص 198 ذيل عنوان (ادب الزائر عند الجمهور)، آداب زيارت نبوى در ادب هجدهم مى نويسد: «براى زائر سزاوار است كه هنگام زيارت، ايستاده باشد چنانكه اين حالت به ادب سزاوارتر است، پس اگر طولانى شد اشكالى ندارد كه با ادب و بر دو زانو بنشيند و در مقام هيبت و اجلال، با دلى آسوده، چشم خود را فرو افكند و با قلب خود، جلالت موقف خود را و اين كه پيامبر [در ساير مشاهد، امامان] زنده‌اند و ناظر احوال او و آگاه بر او، استحضار كند.» محدّث قمى نيز به نقل از (تحية الزائر) محدّث نورى در كتاب (هديةالزائرين) ص 35 مى‌نويسد: «نوزدهم: ايستادن در وقت خواندن زيارت اگر عذرى ندارد از ضعف و درد كمر و درد پا و غيرها و اين ادب صريحاً در جايى ذكر نشده وليكن خوبى آن از جهات كثيره استفاده شده، كه ذكرش مناسب اينجا نيست.» بخشى از جهات آن درمتن كتاب (ادب الزّائر) مذكور است كه ترجمۀ آن را ذكر كرديم.

4) . المزار، شيخ مفيد، ص 78 و كامل الزّيارات، باب 79، ص 364؛ التهذيب، ج 6، ص 57.