1) . كامل الزّيارات، باب 48، حديث 1، ص 251؛ به طور كلّى مراقبه در همۀ ابعاد جسمى و روحى بر زائر سيد الشهداء(ع) لازم است به ويژه حفظ نگاه، كه زائر، هم بايد چشم خود را از نگاه به محرّمات حفظ كند و هم بايد چشم خود را از ديدن امور بيهوده و از آنچه خلاف توجّه قلبى مى‌باشد، حفظ كند. امام صادق(ع) مى‌فرمايد: «نگاه [حرام] تيرى از تيرهاى مسموم ابليس است و چه بسا نگاه كوتاهى كه حسرتى طولانى در پى دارد.» (اصول كافى، ج 5، ص 559). نيز رسول خدا6 فرمود: «نگاه حرام تيرى از تيرهاى مسموم ابليس است، پس هر كس آن را از خوف خداوند ترك كند، خداوند ايمانى به او عطا كند كه شيرينى آن را در قلبش مى‌يابد. (بحارالأنوار، ج 101، ص 38).

2) . همان: مرحوم محدّث قمى (ره) در مفاتيح الجنان، آداب مخصوصۀ زيارت امام حسين(ع) ، مى‌نويسد: «آنكه اگر در بين راه زوّار پياده ديد كه وامانده و خسته شده و از او استعانتى خواست، تا ممكن شود در كار او اهتمام نموده، و او را به منزل برساند، و مبادا به او استخفاف و بى‌اعتنايى‌نمايد. شيخ كلينى به سند معتبر از ابوهارون روايت كرده كه: من حاضر بودم در خدمت حضرت صادق(عليه السلام)كه فرمود به مردمى كه در نزد او بودند: چه شده از براى شما كه استخفاف مى‌نماييد به ما؟ پس از بين آنها مردى از اهل خراسان برخاست و گفت: پناه مى‌بريم به خدا از آنكه ما به شما، يا به چيزى از امر شمااستخفاف كنيم، فرمود: آرى تو خودت يكى از آن اشخاص هستى كه سبك شمردى و خوار نمودى مرا، آن مرد گفت: پناه مى‌برم به خدا كه من خوار نموده باشم شما را، فرمود: واى بر تو آيا نشنيدى فلان‌كس را در وقتى كه نزديك به جُحفه بوديم، با تو گفت: مرا به قدر يك ميل سوار كن كه به خدا سوگند من خسته شدم، به خدا سوگند كه تو سر به سوى او بلند نكردى و استخفاف به او نمودى، و هر كسى كه مؤمنى را خوار نمايد ما را خوار نموده است، وحرمت خدا را ضايع كرده.»