138 الْمَلاَئِكَةِ فَقَالَ أَنبِئُونِي بِأَسْمَاء هَؤُلاء إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ * قَالُواْ سُبْحَانَكَ لاَ عِلْمَ لَنَا إِلاَّ مَا عَلَّمْتَنَا إِنَّكَ أَنتَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ ؛ ¹ «سپس علم اسماء[علم اسرار آفرينش و نام‌گذارى موجودات] را همگى به آدم آموخت. بعد آن‌ها را به فرشتگان عرضه داشت و فرمود: اگر راست مى‌گوييد، اسامى اين‌ها را به من خبر دهيد. عرض كردند: تو منزّهى، ما چيزى جز آن چه به ما تعليم داده‌اى نمى‌دانيم؛ تو دانا و حكيمى.»

و برترين علم‌ها، علمى است كه مستقيماً از ذات الهى به شخصى افاضه شود، يعنى داراى علم «لدنى» باشد. خداوند متعال در مورد حضرت خضر(ع) مى‌فرمايد: وَعَلَّمْنَاهُ مِن لَّدُنَّا عِلْمًا ؛ ² «علم فراوانى از نزد خود به او آموخته بوديم.»

زينب(عليها السلام) به شهادت امام سجاد(ع) دارى چنين علمى است، آن جا كه به عمه‌اش خطاب كرد و فرمود: « انت عالمة غير معلَّمة وفهمة غير مفهَّمة ؛ ³ تو بى آنكه آموزگارى داشته باشى؛ عالم و دانشمند هستى.»

از همين روى است كه مى‌بينيم، هر كه به نام زينب رسيده است - اعم از شيعه و سنى - از او با احترام ياد كرده است. به كلام ابن حجر در الاصابه توجه كنيد:

«زينب بنت علي بن أبي طالب بن عبد المطلب الهاشمية سبطة