176لبنان در اين دوره شاهد رشد و شكوفايى اقتصادى بود. طوفان سياسى بر لبنان در سپتامبر سال 2004، با تمديد دوره سه ساله رياست جمهورى اميل لحود توسط پارلمان لبنان آغاز گرديد. مخالفان تداوم رياست جمهورى وى، پارلمان را تحت نفوذ و هدايت سوريه مىپنداشتند و دمشق را در تصميم پارلمان دخيل مىدانستند.
با تصويب قطعنامه 1559 شوراى امنيت و مداخلات آشكار آمريكا و فرانسه و افزايش فشارهاى داخلى و خارجى به سوريه، تحولات به گونهاى ديگر در حال حركت بود. ترور رفيق حريرى، نخستوزير، در14 فوريه سال 2005، نقطه عطفى در درگيرىها و رويارويىهاى سياسى در لبنان بود. اگرچه دو گروه لبنانى با دو ايده و نگرش سياسى متفاوت تا به حال از رويارويىهاى مستقيم نظامى و مسلحانه خوددارى نمودهاند اما شرايط در لبنان همچنان ملتهب و ناآرام است.
با آغاز اعتراضات خيابانى هواداران گروهى كه به گروه 14 مارس معروف شدهاند، ارتش سوريه پس از 29 سال حضور نظامى مجبور به ترك لبنان گرديد.
با انتخابات پارلمانى در لبنان، گروه مخالفان حضور و نفوذ سياسى سوريه در ائتلاف گروه المستقبل به رياست سعد حريرى (فرزند نخستوزير مقتول) و وليد جنبلاط (رهبر حزب سوسياليست ترقىخواه)، موفق شدند اكثريت (نه چندان محكم) را به دست آورند. گروه حريرى- جنبلاط كه از حمايت بخشى از مسيحيان لبنان نيز برخوردار بود، نتوانست اكثريت را به دست آورد. در مقابل گروه مخالفان