77 «اَللّهُمَّ انّي احْتَسِبُ عِنْدَكَ نَفْسي فَاِنَّها اعَزُّ الاَنْفُس عَلَيّ لَمْ اصَب بِمِثْلِها اللّهُمَّ آنِس صَرْعَتي و آنِس في الْقَبْرِ وَحدَتي ¹؛ خدايا من جانِ خود را به حساب تو مى‌دهم كه آن عزيزترين جان‌ها نزدِ من است و من مانند آن را نيافتم، خدايا اين افتادنم و تنهاييم را در قبر براى من مأنوس كن».

حضرت، اصحاب و خاندان خويش را فراخواند و به آن‌ها وصيت كرد. به امام حسين(ع) وصيت نمود اگر مانع نشدند، مرا در جوار رسول الله(ص) به خاك بسپار، ليكن اگر دشمن مانع شد، در قبرستان بقيع دفن نما. از خون‌ريزى و پديدار شدن فتنه بپرهيز. ²

در روايت اهل سنت آمده كه امام حسين(ع) بر جنازه نماز گزاردند و در كنار قبر جده‌اش فاطمۀ بنت اسد به خاك سپردند. ³

روايتى از اهل سنت نقل شده كه با مبناى تشيع - كه امام(ع) را جز امام بعد غسل و كفن نمى‌كند و نماز نمى‌خواند - سازگار نيست. در آن روايت آمده كه امام حسين(ع) به سعيد بن عاص (كه در آن وقت از طرفِ معاويه حاكم مدينه بود) دستور داد به بدن امام حسن(ع) نماز بخواند. ⁴

در روايات بسيارى كه محدثين و مورخان اهل سنت نقل كرده‌اند: دو شهر مهم و مقدس حجاز، يعنى مكه و مدينه هفت روز