71همچنين آوردهاند كه مردى نزد امام مجتبى(ع) آمد و ابراز نيازمندى كرد. امام(ع) براى اين كه كمك رو در رو نباشد تا سبب شرمندگى آن مرد نگردد فرمود: آنچه را مىخواهى در نامهاى بنويس و براى ما بفرست تا نيازت برآورده شود. آن مرد رفت و نيازهاى خود را در نامهاى براى امام فرستاد. حضرت نيز آن چه را خواسته بود برايش فرستاد. شخصى كه در آن جا حضور داشت. به امام(ع) عرض كرد: به راستى چه نامۀ پربركتى براى آن مرد بود! امام در پاسخ او فرمود:
بركت اين كار براى من بيشتر بود كه سبب شد شايستگى انجام اين كار نيك را بيابم، زيرا بخشش راستين آن است كه بدون درخواست شخص، نيازش را برآورى، ولى اگر آن چه را خواسته است، به او بدهى، در واقع قيمتى است كه براى آبرويش پرداختهاى. 1
اين داستان هم در نوع خود قابل تأمل است: امام حسن و امام حسين(عليهما السلام) و عبدالله بن جعفر به قصد انجام زيارت حج (خانۀ خدا) از مدينه حركت كردند. چون بار و بنۀ آنها را از پيش برده بودند، دچار گرسنگى و تشنگى شديدى شدند و در اين ميان، به خيمۀ پيرزنى برخوردند و از او نوشيدنى خواستند.
پيرزن گفت: آب و نوشيدنى در خيمه نيست، ولى در كنارِ خيمه گوسفندى است كه مىتوانيد از شير آن گوسفند استفاده كنيد آن را