153
شخصيتشناسى امام باقر (ع)
بندگى و پارسايى
امام باقر(ع) همواره مشغول ذكر خدا بود و كلمۀ «لا اله الا الله» همواره بر زبانش جارى بود.
ابونعيم اصفهانى به هنگامى كه از امام باقر(ع)در كتابش نام مىبرد او را با اين صفات توصيف مىكند: حاضر، ذاكر، خاشع، صابر، ابوجعفر محمد بن على الباقر(ع). 1
دربارۀ خشوع فراوان آن امام در برابر خداوند، از «افلح» آزاد كردۀ امام باقر(ع) آمده كه: با محمد بن على به قصد حج بيرون شدم چون به مسجد درآمد به خانۀ خدا نگريست و با صداى بلند گريست.
عرض كردم: پدر و مادرم به فدايت، مردم به شما مىنگرند، اى كاش اندكى صداى خود را پايين بياوريد.
امام(ع) به من فرمود: واى بر تو افلح! چرا نگريم؟! شايد خداى تعالى در اثر اين گريه، بر من به مهربانى بنگرد و فردا در پيشگاهش سرفراز و رستگار شوم.