104بينوايى خود را به تو باز مىگويم، مرا مورد عفو و بخشش خود قرار ده.
- اى اميد من كه اندوه و سختى را از من دور مىكنى، همۀ گناهان مرا ببخش و حاجت مرا برآور.
- در هر حاجتى به تو روى مىآورم، تو دستگير نيازمندان و هدف و مقصود منى.
- با كارهاى زشت خود به تو روى آوردم، هيچ مخلوقى در جهان به اندازۀ من گناهكار نيست.
- توشۀ راه من ناچيز است و مرا به مقصد نمىرساند، آيا بر كمى توشه بگريم يا بر دورى راهم؟!
- آيا تو مرا با ستمگران در يك جا جمع مىكنى؟ پس طواف من به دور خانۀ تو و زيارت من چه مىشود؟!
- اى نقطۀ پايان آرزوهاى من؛ آيا مرا به آتش خود مىسوزانى، پس اميد من به تو و ترس من از تو چه مىشود؟!
- اى سرور من، از قبول توبهام بر من منت بگذار، كه تو پروردگار و عالِم به گفتار منى.
حسن بصرى مىگويد: نزديك شدم و با شناختن امام(ع) پايش را بوسيدم و گفتم: اى فرزند نبوت، اين مناجات و گريه از بهر چيست؟ با اين كه تو داخل اهل بيتى هستى كه خداوند دربارۀ آنها فرموده است:
يُرِيدُ اللّٰهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً