1) - بحارالانوار، ج46، ص69 نام بلندآوازه و شخصيت والاى ائمۀ طاهرين و ذريۀ رسول‌اللّٰه صلى الله عليه و آله مشهورتر از آن بود كه براى كسى ناشناخته باشد، همانگونه كه فرزدق، شاعر آزادۀ شيعه در قصيدۀ معروف خود كه در مسجدالحرام در حضور هشام وليعهد وقت و جمعى از مردم شام سرود، بدين نكته اشاره داشت: هذا الذى تعرف البطحاء وطأته والبيت يعرفه والحلّ والحرم هذا ابن خير عباداللّٰه كلّهم هذا التقىّ النقىّ الطاهر العلم وليس قولك من هذا بضائره والعرب يعرف من انكرت والعجم! «اين آقا كسى است كه سرزمين بطحا و مكه و خانۀ كعبه و حِلّ و حرم و عرب و عجم وى را مى‌شناسند و چهرۀ پاك و تقوا و فضائلش شهرۀ آفاق است....» بنابر اين، آنچه در داستان فوق از ناشناس بودن آن حضرت در ميان گروه آمده است، مقصود عدم شناسايى چهره و مشخصه‌هاى ظاهرى است، به جهت محدوديت و تضييقاتى كه دولت غاصب اموى در تماس با اين خاندان اعمال كرده بود، نه نام و نشان و شخصيت آنها. دليل مطلب اين است كه: آن گروه به مجرد شنيدن نام مبارك امام، آسيمه سر بر قدم حضرتش بوسه زدند و عذرخواهى كردند و اين خود نشانۀ معرفت و ارادت مردم نسبت به آن بزرگوار است.