71
و ليحسن الإنسان فى حال السفر
انسان بايد در سفر اخلاق خود را بيش از وطن نيكو گرداند. و با همسفران بسيار مزاح كند، بگونهاى كه خدا را خشمگين نسازد و كسى را نيازارد.
اخلاق سفر در كلام لقمان
بنا به فرموده امام صادق عليه السلام در وصاياى لقمان حكيم به فرزندش آمده است:
«هر گاه با گروهى سفر كردى، در كار خود و كار آنان، با آنها به مشورت بپرداز و در چهرۀ ايشان بسيار تبسم كن و بر توشۀ خود كريم و بخشنده باش و چون تو را دعوت كنند اجابت نماى و اگر از تو كمك خواستند يارى ده، سكوت طولانى و نماز بسيار كن و سخاوت نفس را در مركب سوارى و توشه خود بكار بند و چون از تو گواهى حقّى طلبند گواهى ده و چون مشورت كنند تمام توان انديشهات را براى ارائه رأى صحيح بكار گير و چون راه پيمايند با آنان همگام شو و چون به كارى پردازند، با آنان مشاركت كن، و چون به صدقه يا قرض دادن اقدام نمايند تو نيز بذل كن و با آنان كه از تو سالخوردهترند گوش فرا ده و هر گاه به كارى فرا خوانند و يا چيزى خواهند پاسخ مثبت ده و از مخالفت بپرهيز» 2روايات در اين باب بسيار است. تنها به يك سخن ديگر از امام