67
الجَفاءِ أنْ يصحب الرجل الرجل فلا يسأله عن اسمه و كنيته...» 1
و نيز رسول گرامى صلى الله عليه و آله مىفرمايد: «هر گاه يكى از شما برادر مسلمان خود را دوست مىدارد، بايد نام او و نام پدرش و نام قبيله و خانوادهاش را از وى سؤال كند كه اين حق واجب است و صدق اخوت به اين است و گرنه دوستى جاهلانهاى خواهد بود» 2مفضل گويد: در سفرى شرفياب محضر امام صادق عليه السلام شدم. آن حضرت خطاب به من چنين فرمود: در اين سفر چه كسى تو را همراهى مىكرد؟ عرض كردم يكى از برادران مسلمانم. فرمود: او چه شد و كجاست؟ گفتم از لحظهاى كه وارد شدهام از حال و مكان او خبر ندارم.
حضرت فرمود: مگر نمىدانى كه هر گاه كسى با مؤمن چهل قدم هم صحبت شود، خداوند در روز قيامت از وى به جهت رفتارى كه با او داشته است، سوال و بازخواست خواهد كرد؟
«أما عَملت أن من صحب مؤمنا أربعين خطوة سأله اللّٰه عنه يوم القيامة» 3
طرح دوستى افكندن
همچنين شايسته است كه زائر با همسفران خود طرح دوستى بيفكند و از چنين فرصتى براى يافتن دوستان صالح و مؤمن بهرهگيرد و با آنان رابطه داشته باشد نه اينكه آشنايى تنها از فرودگاه باشد تا فرودگاه و حاجيان تنها در مكه و مدينه يكديگر را بشناسند و بعد هيچ!