43مى‌فرمايد: (B إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ ) . (لقمان: 13)

البته استدلال به اين آيه، بحث مفصل‌ترى مى‌طلبد. به يقين مورد تقاضاى ابراهيم(ع) ، امامت براى فرزندان ظالم بالفعل نبود؛ يعنى آنان كه از اوّل ظالم نبودند و بعداً ظالم شده‌اند و يا از اوّل ظالم بوده‌اند. شأن ابراهيم(ع) ، برتر از اين است كه براى چنين افرادى، تقاضاى چنين مقامى را داشته باشد. بنابراين، تقاضا براى كسانى بود كه بالفعل ظالم نيستند، چه قبلاً ظالم بودند و چه نبودند. خداوند شقّ اوّل را نيز، خارج كرد و فرمود: «به آنهايى كه پيش از اين ظالم بوده‌اند هر چند الآن نيستند».

از اين رو، آيه دلالت دارد كه در امام عصمت شرط است، اما اينكه امامان شيعه(عليهم السلام) معصومند دلايل بعد آن را اثبات مى‌كند.

ب) آيۀ تطهير:

(B إِنَّمٰا يُرِيدُ اللّٰهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً ) (احزاب: 33) . اين آيه به منزلة نصّ بر عصمت اهل‌بيت(عليهم السلام) است كه قبلاً به آن اشاره شد.

ج) آيۀ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ ) (نساء:59) . اگر پيامبر(ص) و اولواالامر معصوم