85نخود پخته شده را با كمى آب در ظرف مىريزند و آنها را مىجوشانند. هنگامى كه آب به جوش آمد، بَلكهاى بريده شده را داخل ظرف ديگ مىريزند و «موموهوا و بوموهوا» را هم داخل ديگ قرار مىدهند تا پخته شود. وقتى آش پخته شد، آنگاه آش بَلك يا آشِ پسِ پا را كاسه كاسه، به خانۀ دوستان، همسايگان و اهل دِه مىفرستند. سپس «بوموهوا و موموهوا» را داخل ظرفى گذاشته و آن را به يك زن مىدادند تا به همراه ظرف، بدون آن كه پشت سر خود را نگاه كند، سر جوى آب رود و «بوموهوا و موموهوا» را در آب اندازد و بگويد: همين جور كه شما خود او ميريك، مسافر مَنُم زيد بيا؛ ( hamin jur ke oma xod ow miriyk mosafere manom zid baya)
سپس بدون آنكه به پشت سر خود نگاه كند، به خانه برمىگشت. در واقع آش پس پا را براى سلامتى مسافر مىپختند.» 1سيرجانىها نيز: «به پختن آش قپاپا (پشتِ پا) اهميت مىدادند و بر اين عقيده بودند كه اين آش، بايد در منزل مسافر و به هزينۀ خانوادۀ او تهيه شود و 7 تا 40 نفر از آن بخورند. بنابراين طبق سنت، در سومين، پنجمين يا هفتمين روز، آش مىپختند و عدهاى را به صرف آن دعوت مىكردند و مقدارى نيز بين همسايگان توزيع مىكردند. عقايد در مورد آشِ قپاپا