201است:
كسانى كه قدرت مالى آنها خوب بود، سعى مىكردند يك يا چند بار به زيارت خانۀ خدا، نجف اشرف، كربلا، مشهد مقدس، قم يا شاهچراغ در شيراز بروند تا به قول خودشان «استخوانشان طاهر» شود.
تا امام و امامزاده كسى را نطلبد، افتخار پابوسى نصيب او نمىشود.
پشت سر زوّار و براى خرّمى او، آب و برگ سبز مىريزند.
همراهان و به ويژه بچهها، نُقل و سكههايى را كه بر سر زائران مىريزند، به عنوان تبرّك جمع مىكنند. آنگاه نقلها را براى تندرستى مىخورند و پولها را براى تبرك جيب و كيسۀ پولِ خود، نگه مىدارند.
اگر حجّ حاجى قبول باشد يا به اصطلاح «حاجى پاك» باشد، در طول سفر مكه يا سر سال؛ يعنى يك سال از سفر حجش نگذشته، فوت كند، به بهشت مىرود.
كسى كه به نيابت شخصى ناتوان، به زيارت خانۀ خدا برود، فردى را شبيه آنكه به جايش به مكه رفته است، در آنجا مىبيند.
كسانى كه فردى از خانوادۀ آنها، به مكه رفته است، روز عيد قربان «گِند» 1 ( gend) به پارچه و