137خانواده، دوست يا آشنا قصد عزيمت و زيارت خانۀ خدا را داشت، يك ماه قبل از سفر، توشۀ راه را تهيه مى‌كرد و از آنجا كه سفر با قافله و كاروان انجام مى‌گرفت، توشۀ راه؛ شامل: نان خشك، ماست خشك، خاكشى ¹، نان قندى، چاى و ديگر وسايل مورد نياز بود.» ²مهم‌ترين سندى كه در خصوص لوازم سفر، در بايگانى واحد فرهنگ مردم موجود است، مربوط به آقاى محمد حسن رجايى زفره‌اى ³ است كه مربوط به يك قرن پيش است. در اين سند اثاثيه‌اى كه زوّار همراه خود به سفر مشهد مقدس يا كربلاى معلّى مى‌بردند، آورده است. چاووش خوانى كه همراه كاروان بود، نيمه‌شب و بين راه اشعارى مى‌خواند كه علاوه بر اينكه ديگران را براى ادامۀ سفر، از خواب بيدار مى‌كرد، لوازم سفر را يكى يكى به خاطر زائران مى‌آورد كه چيزى را فراموش نكنند و همۀ وسايل خود را بردارند. ارزش اين ابيات، علاوه بر ثبت و ضبط آن، معرّف وسايل (اثاثيه) مسافران در زمان‌هاى گذشته است: ⁴