58امّا اين افراد بعضى از مخلوقات را بين خود و خداوند قرار داده، مىگويند: هدف ما از اين عمل، تقرّب به خداوند است و مىخواهيم اينها را شفيع خود نزد خدا قرار دهيم».
ابن عبدالوهاب، اشكال خود را متمركز در «واسطه» كرده و واسطه قرار دادن نزد خداوند را شرك مىداند. در حالى كه؛ اوّلاً: مشركان مخلوقات را پرستش مىكردند.
ثانياً: آنها را واسطه در نظر مىگرفتند. لذا آنچهكه ممنوع است، عبادت غير خدا است، نه صرف واسطه قرار دادن و محمد بن عبدالوهاب در تشخيص ملاك شرك، به خطا رفته است؛ چرا كه مسلمانان تنها خدا را ميپرستند و واسطه را براى تقرّب و شفاعت قرار مىدهند.
شعار تكفير
از ديگر شعارهاى وهابيان، تكفير مسلمان است. شاهد اين مطلب گفتارى از آلوسى، صاحب كتاب تاريخ نجد است.
آلوسى از چهرههاى مورد تأييد وهابيت، در مورد سعودبن عبدالعزيز مطالبى آورده ، در ادامه مىنويسد:
«سعود با لشكريان خود توانست بزرگان و رؤساى عرب را وادار به تسليم كند. او مردم را از انجام فريضۀ حج بازمىداشت و بر سلطان وقت ميشوريد و در تكفير