61كتاب المجموع مىنويسد:
«اصحاب، مىگويند: قرار دادن دست روى دست، بهتر از بيهوده كارى در نماز بوده و به تواضع و تضرع نزديكتر است. 1در پاسخ اين استدلال بايد گفت اگر قرار باشد كه شريعت به اين صورت از ذوقيات و استحسانات ثابت شود، دين ضايع مىشود. وظيفه انسان در مقابل شريعت، تعبّد محض است. رجوع به ادلۀ استحسانى تنها براى تقرير و تأييد آن مسائلى كه به وسيله كتاب و سنّت ثابت شده، سودمند است. پس استحسان در مرحلهاى بعد از اقامۀ دليل است، نه آن كه دليل مستقلّى بر حكم باشد.
استاد در ادامه پاسخ به شبههها فرمود: پس از تكتف كه براى حجاج ايرانى و شيعى تأمل برانگيز است، مىشنوند كه نمازگزاران پس از گفتن «و لاالضالين» امام جماعت، با صداى بلند و هماهنگ «آمين» مىگويند. اين لهجه عربى و يكنواخت در جاى خود گوشنواز است، ولى شيعيان از خود مىپرسند چرا ما پس از حمد آمين نمىگوييم يا آنان مىپرسند: چرا شيعيان مانند اهل سنت رفتار نمىكنند؟