99از سوى ديگر ابن رشيد كه نقشۀ حكومت بر سراسر نجد را در سر مىپروراند و در سال 1306ه . ق. با قتل پنج نفر از برادر زادگان خود، بر ديگر مدعيان خاندان آل رشيد نيز غلبه كرده بود، در نظر داشت با دستاندازى به اطراف، قدرت خود را توسعه بخشد، فرصت را غنيمت شمرده، به بهانۀ آزادسازى ملك عبداللّٰه، رياض را تصرف نمود و ملك عبداللّٰه را از زندان بيرون آورده، به همراه برادرش عبدالرحمن به عنوان اسير به حائل فرستاد و سالم بن سهبان را به امارت رياض منصوب كرد.
پس از مدتى، بر اساس تقاضاى اسيران، ابن رشيد موافقت نمود تا عبداللّٰه و برادرش به رياض بازگردند و در آنجا اقامت گزينند. امير عبداللّٰه پس از بازگشت به رياض به فاصلۀ كوتاهى در سال 1307ه . ق. در گذشت.
امير رياض كه همواره مراقب عبدالرحمن بود، در يكى از روزها براى ديدار به كاخ وى رفت، عبدالرحمن فرصت را غنيمت شمرده، به ياران خود اشاره نمود، آنان در يك حملۀ برقآسا، همراهان ابن سهبان را كشته، او را دستگير و زندانى ساختند. مردم رياض همين كه از آن رويداد مطلع شدند، تصور نمودند كه دوباره آل سعود به قدرت بازگشته، بدين رو با عبدالرحمن بيعت كردند. بدينسان ابن فيصل براى بار دوم در رياض قدرت يافت.
عبدالرحمن بن فيصل؛ دورۀ دوّم (1309 -\1307ه . ق.)
ابن رشيد كه در سال 1308ه . ق. ناحيۀ قَصيم و عُنَيْزه و بُريْدَه را گشوده و يكهتاز بيابانهاى نجد شده بود، به محض شنيدن رويدادهاى رياض با لشكريان خود حركت كرد. عبدالرحمن نيز براى دفاع آماده