98كرده، آن را به بصره ضميمه نمود.
عبدالرحمن بن فيصل؛ دورۀ اوّل (1293 -\1291ه . ق.)
با درگذشت سعود در سال 1291ه . ق. برادرش عبدالرحمن بن فيصل به حكومت رياض دست يافت ولى فرزندان برادرش ملك سعود با وى به مخالفت برخاستند.
عبدالرحمن چاره كار را در آن ديد كه از برادرش عبداللّٰه بن فيصل كه در عتيبه اقامت داشت تقاضاى كمك كند. با درخواست عبدالرحمان، عبداللّٰه سپاهى گران فراهم كرد و به رياض آمد؛ عبدالرحمن نيز با او بيعت نمود و بدينسان عبداللّٰه براى دومين بار قدرت را در دست گرفت.
عبداللّٰه بن فيصل؛ دورۀ دوّم (1307 -\1293ه . ق.)
پس از دست يافتن دوباره به قدرت، ملك عبداللّٰه با افزايش نيروهاى نظامى خود به قبايل منطقه مجمعه يورش برد. آنان بر اساس پيمان دفاعى كه با آل رشيد فرماندار منطقۀ حائل داشتند، از وى تقاضاى كمك نمودند. با حركت سپاهيان آل رشيد، ملك عبداللّٰه منطقه را رها ساخته، به رياض بازگشت.
ملك عبداللّٰه بار ديگر در سال 1301ه . ق. به منطقۀ مجمعه حمله كرد ولى سپاهيان ابن رشيد با شدت با وى به مقابله پرداختند؛ در اين نبرد بسيارى از چهرههاى سرشناس آلسعود كشته شدند و ملك عبداللّٰه به رياض گريخت و با آل رشيد به مصالحه پرداخت.
در اين گير و دار، فرزندان برادرش ملك سعود بر وى تاختند و او را دستگير و زندانى نمودند.