41بدين جهت با حركتهاى ليبراليستى كه نفوذ فرهنگ بيگانه را در پى دارد، ناسازگارى نشان مىدهند.
البته سنتگرايان خود به دو جناح و گرايش قابل تقسيم هستند:
الف. جناح رسمى:
روحانيونى كه در تشكيلات مذهبى رسمى داراى سمت و موقعيتى هستند؛ جناح رسمى محسوب مىشوند. اين جناح هر چند از قدرت زيادى برخوردار مىباشند ولى دولت توانسته است علىرغم ديدگاههاى آنان، سياستهاى توسعهمدار خود را بدون برانگيختن مخالفت ايشان به پيش ببرد.
ب. جناح غير رسمى:
روحانيون جوان و جوانان متدين و بنيادگرايى كه از حوزههاى علمى و دانشگاههاى مذهبى عربستان فارغالتحصيل شدهاند؛ جناح غير رسمى را تشكيل مىدهند. آنان كه خود را احياگر واقعى افكار سلفىگرى و وهابيت مىدانند و داراى گرايشات نوگرايانۀ دينى بودن با سياستهاى دولت بويژه در مورد ارتباط تنگاتنگش با جهان غرب مخالف هستند. اين جناح پس از جنگ دوم خليج فارس با ارسال نامۀ سرگشادهاى به پادشاه، تحت عنوان « مذكرة النصيحة » افكار خود را به طور وسيعى در عربستان منتشر ساخت.
عبداللّٰه العيكان، سفر الحوالى، سلمان العودة، الشيبعى، شيخ طريرى و... را مىتوان از رهبران اين طرز تفكر دانست.
گروه تجدّدطلبان:
حضور گستردۀ كارشناسان و اتباع خارجى، برقرارى ارتباطات وسيع سياسى با غرب، اعزام افراد براى تحصيل به خارج از كشور، مسافرت مردم عادى به مغرب زمين، بهرهمندى از فرآوردههاى تكنولوژى و جذابيت كاذب شعارهاى انسانگرايانه و