198نموده است. در سمت ايسر خيابان، مريضخانۀ عالى ساختهاند كه آن را خسته خانه گويند. طبقات تحتانى و فوقانى دارد و دربچهها رو به خيابان گذاشتهاند و در سمت يمين آن عمارت كمپانى است كه آن نيز عالى است و از آنجا ابتداى صالحيه است و بيوت ديگر نيز در دو سمت خيابان است ولى چندان عالى نيستند. مسافت خيابان را كه طى كرديم به كوچهاى كه رو به مشرق بود رسيديم، تا به جايى كه وسعت داشت با كالسكه رفتيم، بعد از آن كه فراز و نشيب به هم رسانيد سوار اسب شديم و دو طرف كوچه نيز دكاكين و عمارات است. مسجد و مقبرۀ محىالدين در منتهااليه اين كوچه در سمت يمين واقع است و صالحيه در جبل قاسيون واقع است. گويند اصحاب كهف در اين جبل مدفونند. و در وجه تسميۀ صالحيه گويند: شيخ ابوعمرو جماعيلى مقدس، مدرسهاى در آنجا ساخت و چون اصحابش از صالحين بودند آن ناحيت را صالحيه ناميدند. و شيخ مزبور در سنۀ 607 مرحوم شده است و در وصف صالحيه گفتهاند: الصالحية جنة والصالحون بها أقاموا فعلى الديار وأهلها منى التحية والسلام
بالجمله وارد صحن و مسجد و مقبرۀ محىالدين شده فاتحه خوانده مراجعت به منزل نموديم و شب والىپاشا و مشيرپاشا و سعيدپاشا آمده، چند ساعتى نشستند و رفتند.
مُحىالدين عربى
مُحىالدين بن احمد بن عبدالله، امام صوفيه و رب طريقت آنها بود. در سنۀ 560 متولد شده و در شب جمعه بيست و دوم ربيعالثانى سنۀ 638 نزديك صبح وفات يافت. مسكن آن در دمشق بود و نشر علوم مىنمود و به لقب حاتمى نيز معروف بود. در ماده تاريخ او گفتهاند: انما الحاتمى فىالكَون فَردٌ
قبر او بعد از وفاتش تا زمان سلاطين آلعثمان پيدا نبود. سلطان سليم به شام آمده پيدا نمود و مدرسۀ عظيمهاى در آنجا بنا كرد و جامعى ساخت و اوقافى براى او معين نمود و اين عبارت از محىالدين معروف است: اذا دخل السينُ فى الشين ظَهر قَبر مُحىالدّين.
مُراد از سين سلطان سليم و مراد از شين شام است.