83 قَالَ: لَا.

قَالَ عليه السلام نَوَيْتَ بِطُلُوعِكَ جَبَلَ الرَّحْمَةِ أَنَّ اللَّهَ يَرْحَمُ كُلَّ مُؤْمِن

وَ مُؤْمِنَةٍ وَ يَتَوَلَّى كُلَّ مُسْلِمٍ وَ مُسْلِمَةٍ

قالَ عليه السلام : قَالَ فَنَوَيْتَ عِنْدَ نَمِرَةَ أَنَّكَ لَا تَأْمُرُ حَتَّى تَأْتَمِرَ وَ لَا تَزْجُرُ حَتَّى تَنْزَجِرَ؟

قَالَ: لَا

قَالَ فَنَوَيْتَ عِنْدَ نَمِرَةَ أَنَّكَ لَا تَأْمُرُ حَتَّى تَأْتَمِرَ وَ لَا تَزْجُرُ حَتَّى تَنْزَجِرَ قَالَ لَا قَالَ فَعِنْدَ مَا وَقَفْتَ عِنْدَ الْعَلَمِ وَ النَّمِرَاتِ نَوَيْتَ أَنَّهَا شَاهِدَةٌ لَكَ عَلَى الطَّاعَاتِ حَافِظَةٌ لَكَ مَعَ الْحَفَظَةِ بِأَمْرِ رَبِّ السَّمَاوَاتِ؟

قالَ:لاٰ.

قالَ عليه السلام :فَمَا وَقَفْتَ بِعَرَفَةَ وَ لَا طَلَعْتَ جَبَلَ الرَّحْمَةِ وَ لَا عَرَفْتَ نَمِرَةَ وَ لَا دَعَوْتَ وَ لَا وَقَفْتَ عِنْدَ النَّمِرَاتِ.»

ترجمه:

سپس امام عليه السلام به او فرمود: آيا در صحراى «عرفات» ¹ توقف كردى و بر «جبل الرحمة» ² (كوه رحمت) بالا رفتى و «وادى نمرة» ³ را شناختى و نزد «الميل» و «الجمرات» ⁴، خداوند را خواندى و با وى به مناجات پرداختى ؟

شبلى گفت: آرى.

امام عليه السلام فرمود: آيا هنگام توقف در «عرفات» در اين انديشه بودى و اين معرفت را فاصله يافتى كه همۀ معارف و دانش‌ها از آن خداوند است و نامۀ اعمال و لوح سرنوشت تو در دست اوست، و همو بر نهان و قلبت آگاه است ؟

شبلى گفت: نه !

امام عليه السلام فرمود: آن‌گاه كه از «جبل الرحمة» بالا مى‌رفتى، در اين انديشه بودى كه خداوند بر هر مرد و زن با ايمان، رحمت مى‌آورد و آنان را زير لواى ولايت خويش دارد؟

شبلى گفت: نه !

امام عليه السلام فرمود: نزد «نمرة» قصد كردى كه كسى را به كارى امر نكنى، مگر آنكه خودت آن را انجام دهى، و از كارى نهى نكنى مگر اينكه خود را از آن دورى گزينى؟