626 - همراه داشتن مسواك، شانه، لباس و ظرف.
7 - همراه داشتن مواد غذايى و خوراكىهاى مورد نياز و ره توشۀ سفر.
8 - همراه داشتن داروها و ديگر وسايل مورد نياز.
9 - در سفر بار دوش ديگران نبودن و خرج خود را به گردن ديگران نينداختن.
10 - مراعات حال همسفر، در صورتى كه خسته يا مريض باشد.
11 - همكارى در كارها، برعهده گرفتن كارهاى سنگين در مسافرت.
12 - توجه كردن به حرف بزرگترها.
13 - مشورت با هم سفران در انجام كارها و تصميمگيرىها.
14 - مواظبت بر خواندن نماز اول وقت
15 - نقل نكردن سختىها و ناملايمات سفر پس از مراجعت.
16 - آوردن هديه و سوغات براى اهل خانه در هنگام مراجعت از سفر.
17 - شكر كردن و بر نعمت سلامتى حمد كردن در زمان مراجعت از سفر.
براى تكتك آنچه ياد شد، احاديث مكررى در متون دينى آمده است كه مجال طرح آنها نيست. 1توصيههايى ديگر به مسافر
1 - پيش از هر چيز ردّ مظالم بدهد و قرضهايى كه دارد ادا كند و هزينۀ كسانى را كه واجب النفقۀ او هستند فراهم كند و اگر امانتى در دست او هست به صاحبانش باز گرداند و جز مال حلال براى سفر بر ندارد و آن قدر خرج سفر بردارد كه به همراهانش كمك كند و بايد در سفر خوش سخن باشد و ديگران را اطعام كند و با آنان با اخلاق نيكو برخورد كند، زيرا مسافرت رازهاى درونى را ظاهر مىسازد. هر كس براى رفاقت در سفر شايسته باشد، براى معاشرت در غير سفر نيز شايسته است. حال آن كه در وطن، كسى شايستگى معاشرت را دارد در صورتى كه شايستگى همسفرى را ندارد. از اين رو گفته شده است هرگاه معاشرين كسى در وطن او را تمجيد كردند و هم سفرانش او را ستودند، در شايستگى او نبايد ترديد كرد. مسافرت از عوامل دلتنگى است و هر كه در وقت دلتنگى خوش خلق باشد (واقعاً) خوش اخلاق است.
2 - اين كه همراهى براى خود انتخاب كند و به تنهايى بيرون نشود، و بايد همراهش كسى