421در ارتباط با معناى فسق گفته شده است: فسق به معناى انحراف از مسير حق است و هر نوع انحراف را شامل مى‌شود.

ارباب لغت مى‌گويند: «فسق، اى خرج عن الطاعة» ¹فسوق در لسان روايات

از امام صادق عليه السلام در مورد آيۀ شريفه «فَلاٰ رَفَثَ وَ لاٰ فُسُوقَ وَ لاٰ جِدٰالَ فِي الْحَجِّ» سؤال كرده‌اند آن حضرت در مورد فسوق فرموده‌اند: «و الْفسوق، الكذب والسباب» ²؛ مراد از فسوق در آيۀ شريفه دروغ گفتن و سبّ كردن است.

بر اساس برخى روايات، فسوق، محدود به «دروغ، فحش و فخر فروشى» است. امام كاظم عليه السلام مى‌فرمايد: «الفسوق الكذب و المفاخرة» ³

در روايتى از امام صادق عليه السلام در مورد معناى «وَ أَتِمُّوا الْحَجَّ وَ الْعُمْرَةَ لِلّٰهِ» ⁴ سؤال شد، فرمود:

«فَاِنَّ تَمَامُ الْحَجِّ وَ الْعُمْرَةِ أَنْ لَا يَرْفُثَ وَ لَا يَفْسُقَ وَ لَا يُجَادِلَ ⁵؛ تمام شدن حج و عمره به اين است كه جماع و فسق و جدال نباشد.

از پيامبر صلى الله عليه و آله روايت شده:

«مَنْ حَجَّ للّٰهِ عَزَّوَجَلَّ فَلَمْ يَرْفُثْ وَ لَمْ يَفْسُقْ خَرَجَ مِنْ كَيَوْمَ وَلَدَتْهُ أُمُّهُ ⁶؛ هر كس براى خداى عز و جل حج كند و جماع و فسق نداشته باشد، همچون روزى كه مادرش او را زاييده، باز مى‌گردد.