376ستمگر در همين سراى دنيا به سزاى خود مى‌رسد و اگر اتفاقاً عمر او سپرى شود و سزاى عمل خود را نبيند، در روز بازپسين به سزاى كردار خود خواهد رسيد.
وجه تسميۀ عبدالمطلب
نام «عبدالمطلب»، «شيبه» 1 بوده است. وى پس از مرگ پدرش به همراه «مطّلب» (عمويش)، به مكه آورده شد. لذا مردم پنداشتند كه او بندۀ مطلب است و او را عبدالمطلب ناميدند. عبدالمطلب پس از عمويش مطلب، همه كارۀ قريش شد و چاه زمزم را مجدداً حفر كرد و مردم را به يگانگى خداوند و پرستش او و ترك بتان دعوت مى‌كرد. 2در زمان او بود كه ابرهه با سپاه فيل به مكه روى آورد و آن جملۀ معروف را گفت كه: «انا رب الابل و للبيت رب يمنعه» 3. وى نخستين كسى بود كه در غار حرا به اعتكاف مى‌پرداخت و در تمام ماه به مستمندان اطعام مى‌كرد. 4رسالت و نقش سازندۀ عبدالمطلب
عبدالمطلب دو سال سرپرستى رسول خدا را عهده‌دار بود 5. پس از مرگ عبدالمطلب 6، ابوطالب عهده‌دار سرپرستى حضرت محمّد صلى الله عليه و آله گرديد وى در سال دهم بعثت وفات يافت و رسول خدا صلى الله عليه و آله بزرگترين حامى خويش را از دست داد.
عبدالمطلب در آخرين لحظات زندگى به ابوطالب خطاب كرد:
اى عبد مناف، (نام ابوطالب عبد مناف بود و گاهى گفته مى‌شود عمران بوده است)، نگاهدارى و حفاظت شخصى را كه مانند پدرش يكتاپرست است براى تو مى‌گذارم، وى در پاسخ عبدالمطلب گفت: