268كه غير از حضرت خديجۀ كبرى عليها السلام ، حضرت ابوطالب عليه السلام عم گرامى پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله از دنيا رفته بود، پيامبر آن سال را «عام الحزن» (سال غم و اندوه) ناميدند.
در سال دهم بعثت، نخست، بزرگ خاندان عبدالمطلب و يگانه مدافع از حريم رسالت، ابوطالب، چشم از جهان فرو بست. هنوز آثار اين مصيبت در خاطر پيامبر صلى الله عليه و آله بود كه مرگ همسر عزيز او «خديجه عليها السلام » اين داغ را تشديد نمود. 1«ابن سعد» در «طبقات 2» مى‌نويسد كه مرگ خديجه عليها السلام يك ماه و پنج روز پس از فوت ابوطالب رُخ داده است.
گروهى مانند «ابن اثير» در كتاب كامل 3 معتقدند كه مرگ حضرت خديجه عليها السلام ، قبل از مرگ ابوطالب اتفاق افتاده است. 4خانۀ حضرت خديجه عليها السلام
گرچه در مورد شخصيت ارزشمند اين بانوى بزرگوار در يك بخش مستقل مطالبى مطرح گرديد، لكن لازم است به محل زندگى او كه در واقع خود يك تاريخ است و در مجاورت خانۀ خدا قرار دارد، در اين بخش پرداخته شود.
فداكارى و ايمان خديجه در تاريخ و سرنوشت اسلام نقش مؤثر، آموزنده و جاودانه‌اى دارد. خانۀ اين بانوى بزرگ اسلام نخستين بارقه‌هاى وحى را به خود ديده و اقامتگاه پيامبر صلى الله عليه و آله در دشوارترين وضعيت زندگيش در آغاز وحى بوده است. خانه‌اى كه پيامبر صلى الله عليه و آله پس از تحمل سنگينى وحى در كوه حرا و شنيدن نداى «اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ» به آن پناه برده و در آغوش اين خانۀ عشق و ايمان، آسايش يافت. خانۀ با صفايى كه پيامبر و خديجه از پنجرۀ كوچك آن با يك چشم دنياى بزرگ اسلام فراگير را و با چشم ديگر سعادت آخرت جاودانه را مى‌ديدند.
خانه‌اى كه پس از انجام مراسم عقد ازدواج پيامبر صلى الله عليه و آله و خديجه با تعبير شيوا و وصف‌ناپذير خديجه كه گفت: «الى بيتك يا محمّد» آرامش بخش پيامبر صلى الله عليه و آله شد.
خانه‌اى كه سه فرزند پيامبر صلى الله عليه و آله در آن تولد يافت. آرى خانه‌اى كه فاطمه در آن چشم به جهان گشود و جهانى را با وجود خود آراسته ساخت. اين خانه همان جايگاه ملكوتى رفيعى است كه «ليلة المبيت» اميرالمؤمنين على عليه السلام در آن به وقوع پيوست و از همين خانه هجرت آغاز گرديد.