245دهند و قريش حق ندارد آنها را آزار دهد و يا مجبور كند كه از آيين خود برگردند و يا آيين آنها را مسخره نمايند.
6 - امضا كنندگان متعهد مى‌شوند كه اموال يكديگر را محترم بشمارند و حيله و خدعه را ترك كرده و قلوب آنها نسبت به يكديگر خالى از هرگونه كينه باشد.
7 -\مال وجان مسلمانان كه از مدينه وارد مكه مى‌شوند محترم است، يك نسخه از اين قرارداد به سهيل داده شد و نسخۀ ديگر به پيامبر صلى الله عليه و آله تقديم گرديد.
20
أ
حَرّه
واقعۀ «حرّه»، قيام مردم مدينه بر ضدّ حكومت يزيد بود، پس از شهادت امام حسين بن على عليه السلام ظلم و فسق يزيد، فراگيرتر و آشكارتر شد و مردم، فساد دستگاه حاكم و ظلم عمال او را ديدند و در مدينه آگاهان از اوضاع، مردم را به زشت كارى‌هاى حكّام آگاه ساختند. والى مدينه در آن زمان عثمان بن محمدبن ابى سفيان بود. اهل مدينه عليه او شوريدند و او و مروان و ديگر امويان را از مدينه بيرون كردند و با «عبداللّٰه بن حنظله» بيعت كردند. خبر قيام مردم مدينه با گزارش مروان به گوش يزيد رسيد. وى سپاهى انبوه را تحت فرمان مسلم بن عقبه به مدينه گسيل داشت. مهاجمان در منطقۀ «حرّه واقم» فرود آمده، به مدينه تاختند و سه روز به كشتار و غارت پرداخته و به نواميس مسلمانان تجاوز كردند. مردم به حرم پيامبر صلى الله عليه و آله پناه بردند. لشكريان يزيد، حرمت حرم را نگه نداشتند و با اسب‌ها به داخل حرم آمدند و مردم را قتل عام كردند. كشتگان اين واقعه، هزاران نفر بودند، از جمله «عبداللّٰه بن جعفر» نيز در اين حادثه شهيد شد.
واقعۀ حرّه در 28 ذيحجه سال 63 هجرى اتفاق افتاد. يزيد دو ماه و نيم پس از اين حادثه مرد.
اين قيام كه به قيام حرّه، حرّۀ واقم، قيام اهل مدينه و... هم معروف است، از پيامدهاى حادثۀ عاشورا محسوب مى‌شود و افشاگرى هاى اهل بيت و اقامۀ عزا در مدينه و تبليغات زينب كبرى عليها السلام در بذر پاشى آن مؤثر بوده است. حَرّه به سرزمين‌هاى سنگلاخ كه پر از سنگ هاى سياه و سوخته باشد