199* دومين مناره، در سمت اجياد و مشرف بر «حزّوره» و بازار خياطها است. اذان سحرِ ماه رمضان، در بالاى اين مناره بانگ داده مى‌شود.

* منارۀ سوم، بر خانۀ «ابن عباد» و خانه «سفيانيها» در سوق الليل اشراف دارد و به آن «منارۀ مكّى‌ها» نيز مى‌گويند.

* منارۀ چهارم، ميان مشرق و شام واقع است. اين مناره بر دار الأماره و بازار كفاشها و محلّۀ «رَدْم» مسلّط است كه «ابو الحجاج خراسانى» در اين مناره زندگى كرد و شب و روزش را در آن به عبادت پرداخت و نمازهاى خود را همانجا به جاى مى‌آورد. وى از جمعه تا جمعه پايين نمى‌آمد. آنچنان كه گفته‌اند، مردى نيكوكار بوده است.

اين چهار مناره در دوران ازرقى در مسجدالحرام قرار داشته است و مسجدالحرام در آن هنگام همانند دوران ما (قبل از توسعه سعودى) وسيع بوده است و اين وسعت در نتيجۀ توسعه‌اى است كه از سوى خليفه محمد المهدى ¹ صورت گرفته بود. اما در عصر ما قبل از توسعه سعوديها، مسجدالحرام داراى هفت مناره است اين مناره‌ها عبارتند از:

1- «منارۀ باب العمره»، كه به وسيلۀ خليفه «ابو جعفر منصور»، دومين خليفه از خلفاى بنى عباس ساخته شد.

وى به هنگام توسعه‌اى كه در دو سوى شامى و غربىِ مسجدالحرام، در سال 140 هجرى انجام داد، اين مناره را بنا كرد. منارۀ ياد شده سرانجام در سال 551 هجرى سقوط نمود و پس از آن، به وسيلۀ وزير پادشاه موصل «محمد الجواد بن على بن ابى منصور اصفهانى» ساخته شد. سالها بدين منوال باقى بود تا اينكه فرسوده شد و در سال 931 هجرى «سلطان سليمان خان عثمانى» آن را خراب كرد و مجدداً از نو بنا نهاد. و همچنين در سال 1201 هجرى به وسيلۀ «شريف سرور» تجديد بنا گرديد. همچنانكه اين سال و تاريخ، بر روى درِ ورودى آن نوشته شده است. اين ساختمان چارمين بناى اين مناره بوده و هم اكنون تا دوران ما، پابرجا و استوار باقى مانده است.

2- «مناره باب السلام»، به وسيلۀ خليفه «محمد المهدى بن ابى جعفر منصور»