176ابن سراقه گويد: «ميان در (يعنى در كعبه) و جايگاه نماز آدم عليه السلام - كه پس از فراغت از طواف توبهاش از سوى خداوند قبول شد - نُه ذراع فاصله داشته است. و مقام ابراهيم در اين مكان قرار داشته است. در همين مكان بود كه رسول خدا صلى الله عليه و آله به هنگام انجام طواف خويش دو ركعت نماز بجاى آورده و آيۀ وَ اتَّخِذُوا مِنْ مَقٰامِ إِبْرٰاهِيمَ مُصَلًّى بر او نازل گرديد، سپس به وسيلۀ حضرت، به نقطۀ كنونى، كه در فاصلۀ بيست ذراعى كعبه است، انتقال يافت تا اينكه به وسيلۀ طواف كنندگان، نماز گزاران قطع نگردد. پس از آن، در نتيجۀ سيلى كه در دوران خلافت عمربن خطاب جارى گرديد، مقام از جاى خود كنده شد و به پايين مكه منتقل گرديد و آنگاه به دستور عمر به جايگاه پيشين خود برگردانده شد و در همان نقطهاى كه پيامبر صلى الله عليه و آله نهاده بود، از نو تثبيت گرديد. 1تا اينجا تمامى گفتههاى پيشينيان در مورد جايگاه مقام را، بدون هرگونه دخل و تصرّف و اظهار نظرى بازگو كرديم و اكنون سزاوار است كه بهترين گفته را از اين ميان برگزينيم و به شما ارائه دهيم.
در صورتىكه حدود قديم مسجدالحرام را آنچنانكه پيش از اين گذشت، در ذهن خود مجسم كنيد و جايگاه خانه را كه به صورت تپهاى بلند و مرتفع بر روى زمينى پوشيده از شن و ريگ بوده است تصور نماييد و اينكه ابراهيم عليه السلام كعبه را به وسيلۀ گِل و گچ بنا نكرد بلكه ديوارهاى آن را بصورتى سنگچين بالا آورد و سقفى بر آن قرار نداد و نيز اگر اين را تصور كنيد كه مردمان دوران جاهليت در سايۀ كعبه و گِرد آن مىنشستند و مذاكرات عمومى مهم خويش را انجام مىدادند، در حالىكه در آن دوران، مسجدالحرام داراى حصار و ديوارى نبود، تا اينكه عمربن خطاب به هنگام توسعۀ مسجدالحرام ديوار كوتاهى بر آن قرار داد. و اينجاست كه براى شما روشن مىگردد كه از گفتههاى پيشين بهترين آنها و نزديكترين به حقيقت همان روايت بيهقى در سنن خويش مىباشد كه مقام در دوران رسول خدا صلى الله عليه و آله و زمان ابىبكر، متصل به خانه بوده و در اين حال بوده تا اينكه به وسيلۀ عمربن خطاب، مقام از خانه فاصله گرفت. و با گفته ابن حجر عسقلانى در «فتح البارى» كه مقام در دوران ابراهيم عليه السلام در كنارخانه و متصل به آن بوده كه به وسيلۀ عمر به