87عرفه امام حسين(ع) را كه موجب تقرّب ما به ساحت نورانى او مىشود. در حد توان تضرّع و زارى كن و بر بىقرارى دلت بيافزا، تا جايىكه همه وجودت به لرزه درآيد. شايد همه حجابهاى درونى و بيرونى فرو افتند، و چشم بصيرت ما بينا شود.
اگر حال تو چندان يارى نمىكند، سعى كن از صالحان و پاكدلانى كه در گوشه گوشۀ اين صحرا و دامنه كوهها به نيايش مشغولند، طلب حال كنى و از نَفَس گرم و دل سوختۀ آنان بهرهمند شوى. بدانكه در اين مكان شريف ارواح همۀ اولياء و انبياء حضور دارند، و براى من و شما دعا مىكنند. بهخصوص آقا امام زمان[ كه ملتمسانه براى منتظران صادق و عاشقش دعا مىكند. خوشا به حال آنانى كه در اين موقف روحانى، محضر آن بزرگوار شرفياب مىشوند و درد هجران و خستهدلىرا با زيارت او درمان مىكنند.
از بركتهاى ديگر عرفات آن است كه از توحيد افعالى و صفاتى عبور كنى و جانت را به خلعت وحدانيت مزين نمايى. آنگاه با حضرت حق پيمان ببندى كه در باقيمانده عمر، مظهر اوصاف الهى باشى، طورى كه هر كس تو را مىبيند و رفتارت را مشاهده مىكند، به ياد خدا بيافتد. به عبارت ديگر، در اين مقام بايد صبغه الهى پيدا كنى و رنگ بندگى در تو آشكار شود. از آن پس در هر كجا هر كس را رنگ خدايى ببخشى و از كسى اثر نپذيرى. خداوند دربارۀ اين خلعت زيبا فرمود: صِبْغَةَ اللّٰهِ وَ مَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللّٰهِ صِبْغَةً ؛ «زيباتر و بالاتر از خلعت خدا خلعتى نيست.» (بقره: 138)
خوشا به حال حاجيانى كه در موقف عرفات اين خلعت زيبا را زيور