86خدايا! نمىدانم حال ما در پيشگاه تو چگونه است؟ و چه مناسبتى بين گوشت و استخوان با آن آتش است؟ و كيست كه طاقت آن زنجيرها و غلها و عقربها و مارهايى را كه مانند كوهاند، داشته باشد؟ و كدام جسم براى نوشيدن زقّوم تلخ و ضريع بد بو، سرپا مىايستد؟ و كيست كه در اين گرفتارىها و محنتها به فرياد ما برسد و ما را از اين سختىها و فتنهها نجات بخشد و تو فريادرسِ فريادرس خواهانى و مهربانترين مهربانى. واى از اين مصيبت كه ما بر غفلت خود افزوديم و در محضر پر عظمت تو، به ارتكاب گناهان كشنده و جرمهاى مهلك جرأت نموديم. روى خود و نامۀ اعمالمان سياه كرديم و با گناهان و گندابِ كارهايمان، فرشتگانى كه اعمال زشت ما را مىنگارند، آزرديم.
(خدايا!) آيا توفيق توبۀ راستين و مقبول را به ما مىدهى؟ شايد ما به يارى تو، برخى از آنچه را كه از دست دادهايم به كمك خوارى و فروتنى و خشوع و ركوع و سجود دريابيم.
واى بر ما! اگر ما را بر اين حالت ناپاك و اوصاف كشنده و كارهاى نامبارك و قلبهاى سخت و مرضهاى لاعلاج و هلاككننده، رها كنى، اى كريم! به فرياد ما رس، به فريادمان رس. 1اى حاجى گرامى! هر لحظۀ عرفات به اندازۀ روزگار است، ارزش آن را بدان. هر دعايى كه مىتوانى عاشقانه بخوان، به خصوص دعاى پرشور