37
مَنْ خَشِيَ الرَّحْمٰنَ بِالْغَيْبِ وَ جٰاءَ بِقَلْبٍ مُنِيبٍ (ق:33)
آنكه از خداى مهربان در نهان بترسد و با دلى توبهكننده نزد خدا بيايد.
از همينرو در روايتهاى مختلف نخستين شرط توبۀ صحيح، پشيمانى قلبى از انجام گناه و بازگشت قلبى به سوى خدا است.
7. قلب و نزول واردات غيبى
قلب وسيلۀ دريافت آيات و نشانههاى الهى و پند گرفتن از آنها است. همچنين ظرفى است براى فرود واردات غيبيه:
إِنَّ فِي ذٰلِكَ لَذِكْرىٰ لِمَنْ كٰانَ لَهُ قَلْبٌ (ق:37)
در اين (هلاك پيشينيان) پند و تذكر است براى آن كسى كه قلب هوشيارى داشته باشد.
8. فساد قلب
رذايل اخلاقى همچون زنگارى است كه قلب انسان را كه بايد مانند آينهاى تجلىگاه آيات و نشانههاى الهى باشد، به فساد و كدورت مىكشاند.
در واقع قلبى كه متّصف به صفت الهى نباشد، هرگز نخواهد توانست ظرف واردات غيبيه باشد. بنابراين نخواهد توانست زمينۀ رستگارى انسان در روز قيامت را فراهم نمايد.
سَنُلْقِي فِي قُلُوبِ الَّذِينَ كَفَرُوا الرُّعْبَ بِمٰا أَشْرَكُوا بِاللّٰهِ (آل عمران: 151)
و دل كافران را بيمناك و هراسان كنيم، زيرا كه چيزى را براى