30همچنان كه از مضمون آيههاى بالا برمىآيد، خداوند با ما معيّت دارد. بديهى است كه اين معيّت با مركز وجود انسان، يعنى قلب مىباشد. آنچه برداشت پيش گفته را تأييد مىكند، تصريحى است كه در بسيارى از روايتها بر اين معنا شده است. از جملۀ اين روايتها حديثى است از امام صادق(ع)كه فرمود: «اَلْقَلْبُ حَرَمُ اللهِ فَلا تُسْكِنْ حَرَمَ اللهِ غَيْرَ اللهِ» 1؛ «قلب حرم خدا است غير او را در قلبت جا مده».
امام صادق آن بحر حقايق
t
t
t كه تا گردد ضميرت آسمانى 2
حضرت على(ع)نيز فرمودند:
قُلوبُ الْعِبادِ الطّاهِرةُ مَواضِعُ نَظَرِ اللهِ سُبحانَه، فَمَنْ طَهَّرَ قَلْبَه نَظَرَ الَيهِ. 3
دلهاى پاك بندگان جايگاههاى نظر و توجّه خداوند است، پس هركه دلش را پاك گرداند، خداوند به او نظر كند.
مولوى هم در اين باره زيبا گفته است كه: 4كعبه هر چندى كه خانه برّ اوست خلقت من نيز خانه سرّ اوست