145
13. ياد قيامت
انديشه دربارۀ قيامت و حيات ابدى منشاء آثار مثبت در زندگى فردى و اجتماعى است. سرانجام همۀ ما بايد به جهان ابدى سفر كنيم. جهتگيرىهاى زندگى بر اساس اين باور متعال موجب تربيت و تعالى انسان و بهرهگيرى از امكانات زندگى در جهت صحيح آن است.
متأسفانه انسانها آنچنان در اميال دنيوى غرق مىشوند كه ياد مرگ و قيامت را موجب افسردگى و نااميدى در زندگى مىدانند. در حالىكه زندگى معادگونه و تفكر در زندگى ابدى، انسان را جاودانه مىكند و ياد خداى متعال به انسان اميد و شور مىبخشد.
قرآن كريم براى تقويت معادباورى و تأثير آن در رشد بشر و رهايى او از بىخبرى، هشدارهاى تكاندهندهاى مىدهد، مثلاً در سورۀ ذاريات مىفرمايد:
وَ الذّٰارِيٰاتِ ذَرْواً* فَالْحٰامِلاٰتِ وِقْراً* فَالْجٰارِيٰاتِ يُسْراً* فَالْمُقَسِّمٰاتِ أَمْراً* إِنَّمٰا تُوعَدُونَ لَصٰادِقٌ* وَ إِنَّ الدِّينَ لَوٰاقِعٌ (ذاريات: 61)
قسم بر بادها كه پراكندهاند، قسم به ابرهاى حامل باران، قسم به كشتىها كه در دريا شناورند و قسم به فرشتگان كه تقسيم امر خدا كنند، به آنچه كه وعده داده شدهايد راست است و قيامت واقع شدنى است.
قسم خوردن از طرف خداى متعال نشانگر اهميت موضوع است. تكرار قسمها نيز بر ضرورت مورد قسم مىافزايد. پروردگار عالم چهار