135
(وَ يُؤْثِرُونَ عَلىٰ أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كٰانَ بِهِمْ خَصٰاصَةٌ وَ مَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولٰئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ) (حشر: 9)
آنها را بر خود مقدم مىكنند در حالى كه خود بدان محتاج بودند، و كسانى كه [براى آسايش ديگران] به نفس خود سختگيرى كنند از رستگارانند.
بزرگترين رهآورد اخلاقى حجگزار سخاوت و ايثار است، تا صدق در بندگى و ميثاق با خداى كعبه را به اثبات برساند. البته ايثار داراى مراتب مختلف است كه عبارتند از:
ايثار مال
ايثار آبرو
ايثار سرمايه عمر
ايثار جان
در مورد ايثار مال مطالبى را گفتيم. امّا درجه دوم ايثار، بذل آبرو در راه دين و خدمت به نيازمندان است. يعنى اگر در شرايطى حفظ دين و يا آبروى ديگران بسته به شخصيت و آبروى انسان بود نبايد دريغ نمود.
«شيخ زينالعابدين مازندرانى» از شاگردان صاحب جواهر و شيخ انصارى در كربلا ساكن بوده است. در مورد سخاوت او نوشتهاند: «تا مىتوانست قرض مىكرد و به محتاجان مىداد. هر چند وقت، كه بعضى از ارادتمندانش از هند به كربلا مىآمدند قرضهاى او را مىدادند.