55
إِنَّهُ مِنْ سُلَيْمٰانَ وَ إِنَّهُ بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ* أَلاّٰ تَعْلُوا عَلَيَّ وَ أْتُونِي مُسْلِمِينَ (نمل: 30-31)
اين نامه از سليمان و چنين است: «به نام خداوند بخشنده مهربان، توصيه من اين است كه نسبت به من برترىجويى نكنيد و به سوى من آييد، در حالى كه تسليم حق هستيد».
بلقيس دانست كه آن نامه از رسول خدا، سليمان است. آن نامه در نهايت ايجاز، فصاحت و بلاغت نگاشته شده بود و سليمان(ع) در كوتاهترين جملهها منظور خود را رسانده بود. علما مىگويند: «قبل از نبى اكرم(ص) تنها سليمان نبى بود كه جمله «بسم الله الرحمن الرحيم» را نوشت و ديگران هميشه بر بالاى نامهها مىنوشتند: «باسمك اللّهم»، تا اينكه اين آيه نازل شد كه كارها و نامههاى خود را با «بسم الله الرحمن الرحيم» آغاز كنيد».
پس از آنكه نامه سليمان(ع) خوانده شد، وزرا، امرا و بزرگان دولت، با هم شور كردند.
قٰالَتْ يٰا أَيُّهَا الْمَلَأُ أَفْتُونِي فِي أَمْرِي مٰا كُنْتُ قٰاطِعَةً أَمْراً حَتّٰى تَشْهَدُونِ* قٰالُوا نَحْنُ أُولُوا قُوَّةٍ وَ أُولُوا بَأْسٍ شَدِيدٍ وَ الْأَمْرُ إِلَيْكِ فَانْظُرِي مٰا ذٰا تَأْمُرِينَ (نمل:32و 33)
بلقيس گفت: اى اشراف [و اى بزرگان]! نظر خود را در اين مهم به من بازگو كنيد كه من هيچ كار مهمى را بدون حضور [و مشورت] شما انجام ندادهام. آنها گفتند: ما داراى نيروى كافى و قدرت