125پنهان كرد- در اين پيمان مقدس شركت نكرد.
پيامبر اسلام(ص) با اين عمل به قريشيان هشدار داد كه اگر به راستى سر جنگ دارند و بهانهجويى مىكنند، او نيز آماده جنگ مىشود، اگرچه عواقب سياسى و زيانهاى مالى و جانى آن متوجه خود آنها خواهد شد، مگر اينكه در حقيقت - همانطور كه گفته بود - سر جنگ نداشت و مأمور به قتال نبود و شايد جهت ديگر آن نيز، آرام كردن احساسات تند مسلمانان و افرادى بود كه با شنيدن خبر قتل عثمان، خونشان به جوش آمده و در آن حال، نرمشها را از پيامبر(ص) مىديدند.
آمدن سهيل بن عمرو نماينده قريش و تنظيم قرارداد صلح
با پايان يافتن كار بيعت، خبر ديگرى رسيد كه عثمان زنده و در دست مشركان زندانى شده است. از سوى ديگر، سهيل بن عمرو - يكى از سرشناسان و متفكران قريش - را ديدند كه به نمايندگى از سوى قريش و براى مذاكره با رسول خدا(ص) مىآيد.
پيامبر(ص) كه از دور چشمش به سهيل افتاد، فرمود: «قريش به فكر صلح افتاده كه اين مرد را فرستادهاند». همينطور هم بود، زيرا قريش پس از شور و گفتوگوى بسيار، سهيل بن عمرو را فرستاده بودند تا به نمايندگى از طرف آنها، به هر نحو كه مىتواند پيامبر اسلام(ص) را راضى كند تا در آن سال، از انجام عمره و ورود به مكه خوددارى